• کدخبر: 55556
  • تاریخ انتشار خبر: ۹:۴۶ ب.ظ - چهارشنبه ۱۳۹۵/۰۸/۱۲
  • چاپ خبــر
%d9%87%d8%aa%d8%b9%d8%a7%d9%86
خاطره های شنیدنی گروه کوهنوردی سیدالشهداء از صعود در روز تاسوعا؛

از اشک های زن فرانسوی با شنیدن اذان تا اهتزاز پرچم یا ابوالفضل بر قله آیلندپیک/ تصاویر

در طول زمان مهیا کردن پرچم اتفاقات جالبی افتاد. این پرچم توسط یک زائر به عراق برده شد و در تمامی حرم امامین متبرک شد و بعد به دست ما رسید. این گروه کوهنوردی دست کمی از یک گروه فرهنگی نداشت.

به گزارش پایگاه تحلیلی خبری فریدن به نقل از میدان نیوز،  در همین روزها بودکه از اخبار و شبکه های اجتماعی متوجه شدیم یک تیم کوهنوردی اصفهانی با صعود به قله ۶۱۸۹ متری آیلند پیک نپال افتخار بزرگی کسب کرده و این افتخار را به خانواده های شهدای مدافع حرم تقدیم کرده اند. کمی کنجکاو شدیم تا ببینیم ماجرا از چه قرار است که با حسین فرامرزی، سرپرست این تیم آشنا شدیم و پای خاطراتش نشستیم.

حسین فرامرزی که به همراه داشتن پرچم منقش به نام حضرت ابوالفضل(ع) و بردن به قله را برای تیم کوهنوردی سیدالشهدا(ع) افتخاری می دانست، راجع به روند تهیه پرچم صعود گفت: در طول زمان مهیا کردن پرچم اتفاقات جالبی افتاد. این پرچم توسط یک زائر به عراق برده شد و در تمامی حرم امامین متبرک شد و بعد به دست ما رسید. این گروه کوهنوردی دست کمی از یک گروه فرهنگی نداشت.

در ادامه شما را به خواندن خاطرات گروه کوهنوردی سیدالشهدا از صعودشان به قله آیلندپیک نپال از زبان حسین فرامرزی، سرپرست این تیم کوهنوردی دعوت می کنیم:

جذابیت قرآن و اذان برای کوهنورد فرانسوی!

به دلیل اینکه گروه ما متشکل از بچه های ارزشی و معتقد بود، برنامه های فرهنگی خاصی را در طول مسیر داشتیم. حرکت ما برای صعود به قله همزمان با دهه محرم بود. شب که شد ما برای استراحت به یکی از لوژهای منطقه رفتیم. همزمان با ما تیم های دیگری هم از کشورهای مختلف مانند هلند، فرانسه، اسپانیا، آمریکا و لهستان در این مسیر بودند. یکی از خانم های فرانسوی پیش ما آمد و به زیان فرانسوی شروع به صحبت کرد. با اشاره دست و کمی انگلیسی به ما گفت من در مسیر که پشت سر شما بودم یک ملودی خاص گوش کردم، می خواهم بدانم چه آهنگی بود.

ما بسیار تعجب کردیم چون هیچ موسیقی نگذاشته بودیم. خانم فرانسوی به دوستمان آقای غزنوی اشاره کردند. متوجه شدیم که منظور آن خانم صدای اذان بود.  من یادم افتاد که غزنوی در طول مسیر در هنگام نماز با صدای بلند اذان می گفت. برای اینکه مطمئن شوم منظورش همین بوده است با موبایل تلاوت سوره والعصر که توسط رهبری قرائت شده بود را گذاشتم که تأیید کرد و گفت مانند همین بود. دوست ما آن شب در رستوران و در حضور کوهنوردان خارجی اذان گفت که سکوت معناداری حکم فرما شد و آن خانم فرانسوی بی اختیار گریه می کرد. صدای اذان برای آن خانم فرانوسوی واقعاً جالب و تکان دهنده بود.

بعد از آن شروع کرد به پرسیدن که از کجا آمده اید و ما برایش توضیح دادیم که ما مسلمان و از ایران هستیم و این صدای دعوت به نماز ما است. جالب است که ذهنیت آن خانم از ایرانی ها خوب نبود و تصور می کرد که ایرانی ها افرادی تروریست اند. برای ما گفت که تبلیغات در فرانسه با چیزهایی که شما می گویید کاملاً متفاوت است. آن خانم از ما راجع به مردم و کشورمان سوالات زیادی پرسید. ما کلیپی به این خانم نشان دادیم که اتفاقاً خود فرانسوی ها آنرا تهیه کرده بودند و در آن از شمال تا جنوب ایران به صورت مستند معرفی شده بود. وقتی این صحبت ها را شنید خیلی برایش جالب بود و ایران را یک بهشت نامید. خانم فرانسوی از آن به بعد در طول مسیر همراه ما بود و وقتی به گروه می رسید احترام ویژه ای به ما می گذاشت.

مردی از نپال در جست و جوی اسلام در بین بچه مسلمان ها

یک شب دیگر آقایی از کشور نپال به گروه ما آمد و درخواست کرد تا از اسلام و قرآن برایش بگوییم. او به ما گفت که من مشغول تحقیق به صورت کامل در مورد اسلام هستم و به صورت پنهانی قرآن می خوانم و می خواهم بعد از تحقیقات مسلمان شوم. این برنامه های فرهنگی از کرامات سفر ما بود. بعد از چند روز تیم های دیگر ما را شناخته بودند و به اسم بچه مسلمان ها صدایمان می زدند. این برای ما خیلی خوشحال کننده بود.

در یکی از روزها که برای صعود تمرینی به قله کالاپاتار رفته بودیم، صبح زود که خورشید از پشت قله اورست طلوع می کرد، صحنه بسیار زیبایی به وجود آمد. همه کوهنوردان دوست دارند که در این لحظه با صعود به این قله، عکس بگیرند. متاسفانه در بالاترین نقطه قله بیشتر از سه نفر نمی توانستند بایستند و ما از حاج مهدی که یکی از اعضای تیم ما بود خواستیم که بالا برود و اذان بگوید. تمام تیم های حاضر اجازه دادند که او بالا برود و می گفتند بگذارید مسلمان ها کارشان را انجام دهند که انصافاً هم حاج مهدی صحنه زیبایی به وجود آورد.

پرچم منقش به نام حضرت ابوالفضل بر فراز آیلندپیک ۶۱۸۹ متری

گروه ما چهار پرچم دیگر همراه داشت و شب صعود تنها پرچمی که روی قله آمد، پرچم یاابولفضل العباس بود. ما پیش از ظهر تاسوعا ساعت ۱۰ صبح در قله آیلندپیک پرچم را باز کردیم. تیم های دیگر وقتی پرچم ما را می دیدند سؤال می کردند که چرا چنین پرچمی همراه دارید و ما به همه جواب دادیم که این پرچم، پرچم اعتقادی ماست. پرچم ما متبرک شده بود و زائری که آن را به حرم حضرت علی(ع) برده بود گفت وفتی به خادم حرم گفتم که این پرچم قرار است توسط یک گروه کوهنوردی به بالای یک قله برود، پرچم را حسابی از عطرهای حرم پر کرده بود که فوق العاده خوش بو و معطر شده بود.

بچه های گروه وقتی دلگیر می شدند پرچم را می گرفتند و خودشان را آرام می کردند. این پرچم تبدیل به اصلی ترین برنامه های فرهنگی ما شده بود. ما در شب تاسوعا عزاداری مختصری با پرچم داشتیم. دوستانی که قبلاً این مسیر را رفته بودند مدام به ما توصیه می کردند که حتماً فلان قرص و دارو را همراه داشته باشید. بحمدالله از برکات ویژه حمل این پرچم به نوعی بیمه و سلامتی گروه بود و تا روز برگشت حتی یک قرص سرماخوردگی کسی مصرف نکرد و هیچ مشکلی پیش نیامد و بسیار سالم و قبراق تر از قبل به ایران برگشتیم.

تقدیم افتخار صعود به خانواده مظلوم شهدای مدافع حرم

حسین فرامرزی با اشاره به اینکه هر صعود و اقدامی هدف و نیتی دارد، گفت: تیم کوهنوردی سیدالشهداء یک ماه گذشتن از همسر و فرزند و همه وابستگی های مادی را لمس کرد با این تفاوت که شرایط آن ها شرایط جنگی نبود. در عصر حاضر و با این تکنولوژی های جدید مظلوم ترین شهدا، شهدای مدافع حرم هستند؛ این که جوانی از خودگذشتگی کند و از همه چیز بگذرد جای تقدیر دارد و گروه ما تصمیم گرفت که این صعود را به خانواده شهدای مدافع حرم تقدیم کنیم.

وی در پایان صحبت هایش به جمله معروف “قهرمانان واقعی این سرزمین شهدا هستند” اشاره کرد و گفت: به لطف خداوند و همت بالای اعضای تیم کوهنوردی سیدالشهدا(ع) این صعود با موفقیت انجام شد و افتخار آن نیز با احترام و در مراسمی باشکوه به خانواده شهید مدافع حرم قربانعلی سلطانی تقدیم گردید.

 

انتهای پیام/

درج دیدگاه

جدیدترین خبرها